به نام خدا

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

الهی! به حرمت آن نام که تو خوانی و به حرمت آن صفت که تو چنانی دریاب که می توانی.

الهی! اگر کوشم که خویش را بپوشم، برهنه مانم و اگر جهد کنم که به سعی خویش از تو چیزی یابم، بی بهره مانم، تا کدام داغ کردی من آنچنانم، تا به کدام نام خواندی من آنم.

الهی! نه در بندم و نه آزادم، از خود بخود رنجور و از تو دلشادم، از زندگانی خود در عذابم گویی که بر آتش کبابم، نه خورد پیدا و نه خوابم، در میان دریا تشنه ی آبم، از آنکه از خود در حجابم، منتظرم تا کی رسد جوابم.

الهی! ضعیفم خواندی و چنین است، هرچه از من آید در خورد این است.

الهی! ضعیفم خواندی و چنانم، مگذار که در پیش خود بمانم.

الهی! عاجز و سرگردانم، نه آنچه دانم دارم و نه آنچه دارم دانم.

الهی! چون توانستم ندانستم و چون دانستم نتوانستم، آه ازین علم نا آموخته، گاه در غرقم ازو، گاه سوخته.

الهی! نه از کشته ی تو خون آید و نه از سوخته ی تو دود، زیرا که کشته ی تو به کشتن شاد است و سوخته ی تو به سوختن خشنود.

الهی! من ترا چون جویم؟ که در ملکوت تو کمتر از تار مویم.

الهی! چون در تو نگریم شاهیم تاج بر سر، و چون به خود نگریم، خاکیم و خاک بر سر.

الهی! عاجز و سرگردانم نه آنچه دارم دانم و نه آنچه دانم دارم.

الهی! اگر بردار کنی، رواست، مهجور مکن، و اگر به دوزخ فرستی رضاست ، از خود دور مکن.

از " مناجات نامه " خواجه عبدالله انصاری

بزودی با نوجوان ایرانی برای نوجوونای ایرونی

منتظر باشین